PlayStation stopt in 2028 met de productie van schijven: het einde van een tijdperk?
Het is evenzeer een symbool als een industrieel besluit. Op 1 juli 2026 kondigde PlayStation aan dat het een einde zou maken aan de productie van fysieke schijven voor nieuwe games vanaf januari 2028. Er wordt een bladzijde omgeslagen, maar de precieze voorwaarden moeten gelezen worden voordat men het einde van de fysieke game uitroept.
Wat Sony werkelijk heeft aangekondigd
- Vanaf januari 2028 worden nieuwe PlayStation games niet meer op schijf geperst: ze worden digitaal verkocht (PlayStation Store en codes in de winkel).
- Geen impact op games die al zijn uitgebracht, noch op games die vóór januari 2028 uitkomen: bestaande schijven blijven werken, en oudere titels kunnen nog altijd op schijf geproduceerd worden.
- Verantwoording van Sony: een "natuurlijke richting", aangezien digitaal al goed is voor 85% van de verkoop van volledige games op PS4 en PS5, tegenover 15% voor fysiek.
Met andere woorden: Sony "verwijdert" uw collectie niet. Het bedrijf stopt op termijn met het produceren van nieuwe schijven. Deze nuance is belangrijk, en het is precies het soort te snelle conclusie dat vermeden moet worden.
Het dubbele signaal
Deze aankondiging kwam niet alleen. Sony heeft ook de sluiting van de online winkels van de PS3 en de PS Vita in de meeste landen bevestigd, in juli 2027. Twee samenvallende signalen, met een jaar ertussen, die een duidelijk traject tekenen: volledig digitaal, en de geleidelijke uitdoving van de toegang tot oudere catalogi.
Waarom het echte debat niet "fysiek tegenover digitaal" is
Het einde van de schijf roept terecht een golf van emotie op. Maar het onderwerp herleiden tot de drager zou een vergissing zijn. De schijf is nooit een absolute garantie geweest (zie "De eeuwige fysieke game: de grote illusie"): al sinds het tijdperk van verbonden consoles kan een game afhankelijk zijn van servers, accounts en updates.
De echte kwestie ligt elders. Ze is samen te vatten in één woord: keuze, en daarachter, uw rechten:
- het recht om te weten wat u koopt (een licentie, geen voorwerp);
- het recht om door te verkopen, uit te lenen, over te dragen wat u heeft betaald;
- het recht op behoud: dat een game niet verdwijnt op de dag dat een server wordt uitgeschakeld;
- het recht om terugbetaald te worden en om onevenwichtige voorwaarden te weigeren.
De overgang naar volledig digitaal is op zichzelf geen probleem. Het wordt er een wanneer die gepaard gaat met een stille achteruitgang van deze rechten, zonder dat enige wet dit heeft beslist. Het einde van de schijf is niet de ziekte: het is het meest zichtbare symptoom.
Wat te doen?
Geen loze nostalgie, geen fatalisme. Het juiste antwoord is te eisen dat digitaal eindelijk gepaard gaat met echte garanties: transparantie vóór aankoop, doorverkoop van gedematerialiseerde games, "einde van levensduur"-verplichtingen voor onlinegames, erfgoedbehoud, precies de "6 garanties" voorgesteld door GamerGen. Dit is precies de koers die onze synthese van de vraagstukken uitzet, en wat de toekomstige Europese Digital Fairness Act zou kunnen dragen.
De schijf verdwijnt. Dat is geen reden om onze rechten als spelers ermee te laten verdwijnen.
Ook te lezen: "6 garanties om onze rechten te dematerialiseren" (GamerGen) · Fysiek, gedematerialiseerd, Game Pass: wat houdt u eigenlijk over? · Wanneer Sony content "voor het leven gekocht" wist
Officiële bronnen
Beoordeel dit artikel
Reacties (0)
Wees de eerste die op dit artikel reageert.