Stop Destroying Videogames: η απάντηση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, και γιατί ο αγώνας συνεχίζεται

Ήταν ένα από τα πιο αναμενόμενα ραντεβού για την κοινότητα των παικτών. Στις 16 Ιουνίου 2026, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έδωσε την επίσημη απάντησή της στην Ευρωπαϊκή Πρωτοβουλία Πολιτών (ΕΠΠ) «Stop Destroying Videogames». Ετυμηγορία: καμία νέα νομοθεσία προς το παρόν. Ανάλυση, και γιατί αυτό δεν είναι το τέλος της ιστορίας.

Υπενθύμιση των γεγονότων

Γεννημένη στον απόηχο του κλεισίματος του The Crew από την Ubisoft το 2024, η πρωτοβουλία ζητούσε οι εκδότες να υποχρεούνται να διατηρούν τα παιχνίδια τους σε παίξιμη κατάσταση μετά τη διακοπή της εμπορικής υποστήριξης (λειτουργία εκτός σύνδεσης, διακομιστές της κοινότητας κ.λπ.). Υποστηριζόμενη ιδίως από τον Ross Scott, ξεπέρασε όλα τα απαιτούμενα όρια:

• κατατέθηκε στην Επιτροπή στις 26 Ιανουαρίου 2026·
• 1.294.188 επαληθευμένες υπογραφές (περίπου 1,3 εκατομμύριο)·
• τα όρια επιτεύχθηκαν σε 24 κράτη μέλη.

Μια έγκυρη ΕΠΠ υποχρεώνει την Επιτροπή να απαντήσει, αλλά όχι να νομοθετήσει.

Τι απάντησε η Επιτροπή

Στην απάντησή της της 16ης Ιουνίου 2026, η Επιτροπή αναφέρει ότι δεν μπορεί, στο παρόν στάδιο, να προτείνει νομική υποχρέωση διατήρησης των παιχνιδιών παίξιμων μετά τη διακοπή της εμπορικής τους διάθεσης. Το κύριο επιχείρημά της: τα δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας των εκδοτών. Επισημαίνει ωστόσο ότι το ευρωπαϊκό δίκαιο καταναλωτή προσφέρει ήδη σημαντικές εγγυήσεις στους παίκτες.

Αντί για νόμο, η Επιτροπή δεσμεύεται να:

• ξεκινήσει, έως τα τέλη του 2026, έναν διάλογο με τον κλάδο και τους εκπροσώπους των καταναλωτών για την εκπόνηση ενός εθελοντικού κώδικα δεοντολογίας σχετικά με τη διαχείριση του «τέλους ζωής» των παιχνιδιών·
• συνεργαστεί με τις ενώσεις και τις αρχές ώστε να γνωστοποιήσει καλύτερα τα υφιστάμενα δικαιώματα των καταναλωτών.

Η ανάλυσή μας: μια αναμενόμενη απάντηση, και ο πραγματικός μοχλός βρίσκεται αλλού

Αυτή η απάντηση δεν αποτελεί καμία έκπληξη. Το να επιτεθεί κανείς στο πρόβλημα μετωπικά, απαιτώντας έναν νέο και συγκεκριμένο νόμο, σήμαινε να προσκρούσει κατευθείαν στο πεδίο που ευνοεί περισσότερο τους εκδότες: αυτό των δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας. Ένας «εθελοντικός κώδικας δεοντολογίας» χωρίς δεσμευτικότητα έχει κάθε πιθανότητα να παραμείνει νεκρό γράμμα, όπως έδειξε η ιστορία των εθελοντικών δεσμεύσεων του κλάδου.

Όμως ο αγώνας δεν έχει χαθεί· απλώς πρέπει να στοχεύσουμε σωστά. Ο πραγματικός μοχλός δεν είναι να δημιουργήσουμε δικαιώματα, είναι να εφαρμόσουμε αυτά που ήδη υπάρχουν:

• Η οδηγία (ΕΕ) 2019/770 (ψηφιακό περιεχόμενο) και το δίκαιο των καταχρηστικών ρητρών επιτρέπουν ήδη την αμφισβήτηση πρακτικών όπως η διακριτική καταγγελία ή η μονομερής τροποποίηση.
• Ο RGPD και ο DSA, σχεδιασμένοι ώστε να πειθαρχήσουν τους ψηφιακούς κολοσσούς, περιέχουν απαιτήσεις που μπορούν να μεταφερθούν στις καταχρήσεις του τομέα των βιντεοπαιχνιδιών (διαφάνεια, συγκατάθεση, θεμιτές διεπαφές).
• Κυρίως, ο μελλοντικός Digital Fairness Act, που βρίσκεται ακόμη υπό προετοιμασία, στοχεύει ακριβώς στα dark patterns, τις παγίδες-συνδρομές και τους χειραγωγικούς σχεδιασμούς. Εκεί έχουν τα αιτήματα των παικτών τις περισσότερες πιθανότητες να εισακουστούν, και είναι τώρα, όσο γράφεται αυτό το κείμενο, που πρέπει να ασκηθεί πίεση.

Μια αναφορά που υπογράφουμε και μετά ξεχνάμε δεν έχει καμία βαρύτητα. Αυτό που μετράει είναι η συνεχής κινητοποίηση: να κάνουμε θόρυβο, να κινητοποιήσουμε τους δημιουργούς περιεχομένου, και να απαιτήσουμε την εφαρμογή των νόμων που ήδη υπάρχουν. Τώρα παίζεται ο νόμος του αύριο.

Πηγές: Ευρωπαϊκή Επιτροπή, απάντηση στην ΕΠΠ (16 Ιουνίου 2026) · Επίσημο δελτίο της πρωτοβουλίας.

Επίσημες αναφορές

• Ευρωπαϊκή Επιτροπή, απάντηση στην ΕΠΠ «Stop Destroying Videogames»