Διατήρηση: η βιομηχανία καίει την ίδια της την κληρονομιά;
Η βιομηχανία του βιντεοπαιχνιδιού έχει πάνω από 60 χρόνια ιστορίας. Ωστόσο, οι προσπάθειες διατήρησης αυτής της κληρονομιάς παραμένουν δραματικά ανεπαρκείς, σε σημείο που μπορεί κανείς να αναρωτηθεί αν ο κλάδος δεν καίει, κυριολεκτικά, τη δική του μνήμη.
Ανησυχητικοί αριθμοί
Μια μελέτη του Video Game History Foundation (VGHF), που πραγματοποιήθηκε σε συνεργασία με το Software Preservation Network, διαπίστωσε ότι το 87% των παιχνιδιών που κυκλοφόρησαν πριν το 2010 δεν είναι πλέον διαθέσιμα εμπορικά, μόνο το 13% παραμένει διαθέσιμο. Μερικά στοιχεία αναφοράς:
- Το Commodore 64 (1982), σημαντική πλατφόρμα με περίπου 10.000 τίτλους, βλέπει πλέον μόνο περίπου 4,5% του καταλόγου του σε εμπορική κυκλοφορία.
- Λιγότερο από 3% των παιχνιδιών που κυκλοφόρησαν πριν το 1985 είναι ακόμη διαθέσιμα.
Για να παίξει κανείς τα περισσότερα κλασικά παιχνίδια, απομένουν μόνο τρεις επιλογές: να διαθέτει ο ίδιος μια συλλογή, να στραφεί στην εξομοίωση (συχνά σε νομικά γκρίζα ζώνη), ή να επισκεφθεί μια σπάνια εξειδικευμένη βιβλιοθήκη.
Η ψηφιακή εποχή δεν βελτίωσε τίποτα
Θα μπορούσε κανείς να πιστέψει ότι η ψηφιακή διανομή, μετά το 2010, θα διευκόλυνε τη διατήρηση. Συμβαίνει το αντίθετο: τίτλοι εξαφανίζονται από τα καταστήματα με σταθερό ρυθμό, χωρίς να αφήνουν κανένα φυσικό ίχνος. Κοινοτικά έργα όπως τα Delisted Games ή Old Games Download προσπαθούν να καταγράψουν αυτές τις εξαφανίσεις, αλλά αναπληρώνουν μια ανεπάρκεια που θα έπρεπε να βαρύνει τη βιομηχανία και τις δημόσιες αρχές.
Μια θεσμική άρνηση
Μπροστά σε αυτή τη διαπίστωση, η Entertainment Software Association (ESA), που εκπροσωπεί τους Αμερικανούς εκδότες, ισχυρίζεται ότι η βιομηχανία κάνει αρκετά, ενώ παράλληλα αντιτίθεται τακτικά στις εξαιρέσεις που θα επέτρεπαν στις βιβλιοθήκες να προσφέρουν εξ αποστάσεως πρόσβαση σε παλιά παιχνίδια. Η ESA προβάλλει περιστασιακές δωρεές (πάνω από 2.500 παιχνίδια που παραχωρήθηκαν στη Library of Congress), αλλά ο λογαριασμός δεν βγαίνει: η διατήρηση δεν μπορεί να βασίζεται μόνο στην καλή θέληση όσων έχουν συμφέρον να πωλούν καινούργια προϊόντα.
Η διατήρηση δεν σημαίνει μόνο να σώζουμε τα μπεστ σέλερ. Σημαίνει να σώζουμε την πολυμορφία μιας κουλτούρας, συμπεριλαμβανομένων των μικρότερων, πειραματικών, ξεχασμένων έργων, που αποτελούν τον πλούτο μιας τέχνης.
Πηγή: GamesIndustry.biz, « Video game preservation: is the industry torching its own legacy? »
Επίσημες αναφορές
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
4.5/5 · 4 ψήφος
Σχόλια (0)
Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει αυτό το άρθρο.