Η διατήρηση του άυλου βιντεοπαιχνιδιού: μια πρόκληση για τα δικαιώματα και την πολιτιστική κληρονομιά
Η μετάβαση προς το άυλο βιντεοπαιχνίδι έχει επιταχυνθεί, ενισχυμένη από την ευκολία χρήσης και τη στρατηγική των πλατφορμών. Άμεση πρόσβαση, καμία κούτα για αποθήκευση: τα πλεονεκτήματα είναι πραγματικά. Ωστόσο, αυτή η αποϋλοποίηση εισάγει έναν κίνδυνο που δεν γνώριζε το φυσικό προϊόν, αυτόν της εξαφάνισης.
Μια πρόσβαση που κρέμεται από μια κλωστή
Η αγορά ενός άυλου παιχνιδιού σημαίνει απόκτηση μιας άδειας πρόσβασης, όχι ενός υλικού αντιγράφου. Δύο συνέπειες:
- Η απόσυρση από τους καταλόγους. Ένα παιχνίδι μπορεί να αποσυρθεί από μια πλατφόρμα για λόγους αδειοδότησης (μουσική, ληγμένα δικαιώματα, διαφορά), και έτσι καθίσταται απρόσιτο, ακόμη και για όσους το έχουν πληρώσει.
- Η εξάρτηση από τους διακομιστές. Πολλά παιχνίδια, ακόμη και αυτά για έναν παίκτη, απαιτούν σύνδεση με διακομιστές του εκδότη. Την ημέρα που αυτοί οι διακομιστές κλείνουν, το παιχνίδι μπορεί να πάψει να λειτουργεί. Το The Crew, που κατέστη εντελώς μη παίξιμο το 2024 μετά τη διακοπή των διακομιστών του, αποτελεί το σύμβολο αυτής της κατάστασης.
Ένα φυσικό παιχνίδι του 1995 μπορεί ακόμη να ξεκινήσει σήμερα. Τίποτα δεν εγγυάται ότι ένα άυλο παιχνίδι του 2025 θα μπορεί ακόμη να ξεκινήσει το 2045.
Το ευρωπαϊκό πλαίσιο
Αρκετά νομικά κείμενα ρυθμίζουν, έμμεσα, αυτό το ζήτημα:
- Η οδηγία (ΕΕ) 2019/790 σχετικά με τα δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας στην ψηφιακή ενιαία αγορά αναγνωρίζει εξαιρέσεις υπέρ των θεσμών πολιτιστικής κληρονομιάς, οι οποίοι μπορούν να αντιγράφουν έργα από τις συλλογές τους για σκοπούς διατήρησης.
- Η οδηγία (ΕΕ) 2019/770 σχετικά με το ψηφιακό περιεχόμενο επιβάλλει υποχρέωση συμμόρφωσης και παροχής του περιεχομένου, αλλά δεν ρυθμίζει το ζήτημα της μακροπρόθεσμης διατήρησης.
Κανένα από αυτά τα κείμενα δεν υποχρεώνει σήμερα έναν εκδότη να εγγυηθεί ότι ένα παιχνίδι θα παραμείνει παίξιμο μετά τη διακοπή της υπηρεσίας του. Αυτό ακριβώς είναι το κενό που θέλει να καλύψει η πρωτοβουλία Stop Killing Games.
Τι θα έπρεπε να γίνει
Η διατήρηση δεν είναι πολυτέλεια για συλλέκτες: αποτελεί ζήτημα δικαιωμάτων (να μη χάνεται αυτό που έχει αγοραστεί) και πολιτισμού (να μη σβήνονται 60 χρόνια δημιουργίας). Προϋποθέτει υποχρεώσεις τέλους ζωής: λειτουργία εκτός σύνδεσης κατά το κλείσιμο των διακομιστών, κατάθεση των έργων σε θεσμούς πολιτιστικής κληρονομιάς, και διαφάνεια ως προς τη διάρκεια πρόσβασης ήδη από την αγορά.
Διαβάστε επίσης: ο γαλλικός νόμος για τη διατήρηση, ένα πρότυπο προς επέκταση.
Επίσημες αναφορές
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
4.3/5 · 3 ψήφος
Σχόλια (0)
Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει αυτό το άρθρο.